W zależności od kształtu i kąta nachylenia połaci dachowych rozróżnia się:
- dachy płaskie (tarasowe, na ogół bez więźby),
- pochyłe (wysokie, strome),
- łamane (o połaciach załamanych poziomo)
- wygięte (o połaciach krzywych lub zwichrowanych).
Wśród d.
pochyłych można wyróżnić:
- jednospadowe (pulpitowe),
- dwuspadowe (siodłowe),
- czterospadowe
- wielospadowe.
Odmianami d. dwu-i czterospadowych są:
- dachy
naczółkowe (dwuspadowe z naczółkami, czyli niewielkimi trójkątnymi połaciami ścinającymi ukośnie do góry szczyty)
- dachy półszczytowe (przyczółkowe, czterospadowe z półszczytami lub przyczółkami) odmiana d. podhalańskie
- d. namiotowe (brogowe) składają się z kilku trójkątnych połaci (ich liczba jest zależna od zarysu planu budynku pokrytego takim
dachem) schodzących się górą w jednym punkcie szczytowym.
Dachy łamane mają połacie podzielone na dwie kondygnacje, oddzielone
od siebie załamaniem, uskokiem, ścianką lub gzymsem; należą do nich dachy mansardowe id. tzw, polskie (zwane również polskim mansardem),z ich odmianą
— dachem krakowskim.
Dachy wygięte składają się z połaci o określonych krzywiznach, zbiegających się u góry w jednym punkcie szczytowym.
Należą do nich:
- dachy wieżowe (hełmy), iglice,
- dachy stożkowe,
- dachy baniaste,
- dachy kopulaste (kopuły)
- dachy cebulaste.
Nazwą dachu pogrążonego (wklęsłego, wgłębionego)
określany jest dach z połaciami o spadku ku środkowi budynku (często zasłaniany attyką). Dach pilasty (szedowy, zębaty), jest dach składającym się z szeregu
dachów dwuspadowych o połaciach nachylonych pod różnym kątem, stosowanym do pokrywania dużych pomieszczeń (np. hal fabrycznych).