Głowica inaczej kapitel jest to najwyższa wieńcząca cześć kolumny, filara lub pilastra, plastycznie ukształtowana w sposób dekoracyjny, stanowiąca element konstrukcyjny pośredni między podporą (kolumną, słupem, pilastrem) a elementami podpieranymi (belkowaniem, sklepieniem).

Głowica, najbogatsza pod względem plastycznym część podpory, ulegała w różnych krajach oraz w różnych okresach rozwoju kultury różnorodnym przekształceniom.

W architekturze starożytnego Egiptu stosowano głowice stylizowane o motywach roślinnych; lotosowe, papirusowe i palmowe (w odmianach: pąkowej i kielichowej), w starożytnej Mezopotamii — o zgeometryzowanej formie plastycznej, a w starożytnej Persji — o motywach zwierzęcych, W architekturze starożytnej Grecji występował w odniesieniu do każdego porządku architektonicznego odrębny typ głowic:

• dorycki,
  
• joński,
• korynckl.
   
  

W starożytnej architekturze rzymskiej oprócz typów głowic zaczerpniętych z architektury greckiej stosowano też głowice toskańskie i kompozytowe. W architekturze bizantyjskiej głowice zasadniczo przekształcono dzięki wprowadzaniu impostu (nasadnika), przez co powstała głowica tzw. nasadnikowa. Głowice romańskie, początkowo o prostych formach geometrycznych (głowice kostkowe), przekształciły się potem w bogato dekorowane głowice blokowo-kielichowe i kielichowe. W architekturze gotyku przeważały głowice o motywach roślinnych — tzw. pączkowe i liściaste. W architekturze nowożytnej, w związku z ogólnym nawrotem do klasycznych form architektonicznych, głowicom nadawano również formy klasyczne, różnie stylizowane.