Ogrzewanie powietrzne to takie ogrzewanie, w którym nośnikiem ciepła dostarczającym ciepło do pomieszczenia jest powietrze nagrzane, nawet do temperatury 60 - 80°C. W zależności od siły napędowej powodującej obieg powietrza rozróżnia się ogrzewania grawitacyjne i wentylatorowe, zaś w zależności od udziału powietrza zewnętrznego ogrzewania: powietrzem obiegowym, zewnętrznym i mieszanym. Powietrze może być podgrzewane w podgrzewaczach ogniowych (spalanie paliwa), przy wykorzystaniu energii elektrycznej lub pompy ciepła oraz przy użyciu nagrzewnic wodnych czy parowych.

Ogrzewanie powietrzne grawitacyjne znano już w starożytności. Powietrze przepływając przez piec ogrzewa się od jego powierzchni, zmniejsza swoją gęstość i jest tłoczone do przewodów rozprowadzających przez chłodniejsze (cięższe) powietrze dopływające innymi kanałami z ogrzewanych pomieszczeń do dolnej części pieca położonego możliwie centralnie. Ten rodzaj ogrzewania stosowany był wcześniej w domach jednorodzinnych, podpiwniczonych halach, kościołach itp. i wymagał przystosowania budynku już w fazie projektu architektonicznego.

Obecnie stosuje się ogrzewanie z wymuszonym obiegiem powietrza, które w stosunku do ogrzewania grawitacyjnego ma następujące zalety: mniejsze wymiary i większa dowolność prowadzenia przewodów, niższa temperatura nawiewu, większa moc źródła ciepła przy tej samej powierzchni grzejnej, mniejsza bezwładność cieplna i większa możliwość regulacji temperatury oraz strumienia objętości powietrza, możliwość zastosowania urządzeń do obróbki powietrza (filtry, chłodnice, nawilżacze).

Wadą tego typu ogrzewań jest hałas powstający w czasie pracy wentylatora i, w porównaniu do tradycyjnych ogrzewań grzejnikowych, gorszy pionowy rozkład temperatury oraz mniej korzystny, z punktu widzenia komfortu cieplnego, sposób przekazywania ciepła (wyłącznie przez konwekcję).