Ogrzewanie parowe to takie ogrzewanie, w którym nośnikiem ciepła jest para wodna wytwarzana w kotle i doprowadzana przewodami do grzejników, w których skrapla się oddając ciepło i w postaci skroplin (kondensatu) powraca do kotła. W zależności od ciśnienia wytwarzanej pary wyróżnia się ogrzewania niskoprężne (nadciśnienie pary do 70 kPa, któremu odpowiada temperatura 115°C), wysokoprężne (temperatura 140 - 150°C) i podciśnieniowe (podciśnienie w stosunku do ciśnienia atmosferycznego utrzymywane przez pompę próżniową).

Para wodna znalazła zastosowanie w instalacjach ogrzewczych, ponieważ jest dobrym i wydajnym nośnikiem ciepła. Jednak instalacje te wymagają stosowania specjalnego osprzętu i rygorystycznych wymagań montażowych. Ogrzewanie parowe w domach mieszkalnych i budynkach biurowych jest dziś rzadko stosowane, m.in. z uwagi na zbyt wysoką temperaturę grzejników i trudności regulacyjne. Okresowo ogrzewanie to może być wykorzystywane, np. w halach targowych, wystawowych, gdzie w przerwach eksploatacyjnych istniałoby niebezpieczeństwo zamarznięcia instalacji wodnych. Może być także stosowane w kuchniach, pralniach, fabrykach, gdzie para technologiczna jest wytwarzana i wykorzystywana do innych potrzeb.

Zalety ogrzewania parowego w odniesieniu do ogrzewania wodnego:

• dużo mniejsza bezwładność cieplna,
• brak niebezpieczeństwa zamarznięcia,
• mniejsze koszty inwestycyjne (mniejsze średnice przewodów i wielkości grzejników),

  Wady ogrzewania parowego w odniesieniu do ogrzewania wodnego:

• brak możliwości regulacji wydajności kotła,
• wysoka i praktycznie stała temperatura grzejników,
• brak akumulacji ciepła w grzejnikach,
• szybka korozja przewodów (szczególnie kondensacyjnych) oraz grzejników.