Metoda organizacji pracy, która pozwala na nieprzerwane równomierne realizowanie procesów roboczych przez stałe wyspecjalizowanie brygady. Metoda ta stanowi analogię metody taśmowej stosowanej w przemyśle, gdzie produkt przetwarzany na stanowisku danego specjalisty przebywa tam taki sam przedział czasu. W budownictwie czas pracy danej brygady specjalistycznej na danym odcinku robót jest również z góry ustalony i jest taki sam dla wszystkich odcinków. Czas ten nazywa się rytmem pracy i odmierzany jest między wejściem na dany odcinek robót brygady wcześniejszej a wejściem na dany odcinek brygady następnej.

Dlatego metoda ta jest stosowana w:
a) budowie obiektów liniowych;
b) długich odcinków rurociągów o stałej średnicy;
c) osiedla z powtarzającymi się budynkami;

Wprowadzenie tej metody wymaga stosowania trzech praw:
1) prawo podziału pracy;
2) prawo koncentracji;
3) prawo harmonii;

Metoda ta natrafiła w praktyce na wiele przeszkód. Każde odchylenie od postępu robót na jednym z odcinków tych robót powoduje dezorganizację pracy pozostałych grup roboczych. Powszechnie spotykane duże zróżnicowanie pracochłonności na poszczególnych odcinkach utrudniają już autorowi harmonogramu dostosowanie się do prawa harmonii i z tego powodu proponują oni w takich przypadkach wprowadzenie zmian w brygadach roboczych. Zmiany takie nie sprzyjają dobrej atmosferze brygad. Stąd konkurencją dla metody pracy równomiernej staje się w budownictwie organizacja robót Metodą Brygad Kompleksowych