Akropolis inaczej akropol; w starożytnej Grecji osiedle lub część miasta położone na wzgórzu. W
okresie mykeńskim nazwę akropolis nosiły sytuowane w najwyższym punkcie wzgórza i stanowiące siedzibę władcy warowne twierdze, zamieniane
później często na ośrodki kultu religijnego opiekuna danego miasta. W okresie hellenistycznym akropolis pełniła rolę reprezentacyjnej części
miasta-ośrodka kultu religijnego i władzy królewskiej albo też warownej budowli, odgrywającej kluczową rolę w systemie obronnym danego miasta.
Najsłynniejszą spośród wszystkich akropolis greckich była akropolois w Atenach —ośrodek kultu Ateny i Posejdona, położona na szczycie
górującego nad miastem wysokiego, urwistego wzgórza wapiennego. Tu w wieku V p.n.e. z inicjatywy Peryklesa zostały
wzniesione i ozdobione przez najwybitniejszych ówczesnych architektów
i rzeźbiarzy sławne budowle starożytnej Grecji:
- Partenon,
- Propyleje,
- Erechtejon,
- Świątynia Nike.
W wieku V
świątynie akropolis zostały zamienione na kościoły chrześcijańskie, a od 1548 r. były użytkowane przez Turków. Od wieku XVII budowle akropolis
ateńskiej popadały stopniowo w ruinę. Dopiero w drugiej połowie XIX w. wykonano na akropolis ateńskiej prace archeologiczne i konserwatorskie.
Obecnie akropolis ateńska jest zespołem muzealnym.